و دار آخرت براى آنها اختصاص دارد و به مردن از نكبت دنيا خلاص مىشوند بايد تمناى موت كنند اگر در اين ادعا صادق ميباشند . علاوه بر اينكه يهود بواسطه شدت توغل در ماديات و حرص بر حيات و جمع مال اصلا خيال مرگ در مخيله آنها خطور نميكند و هيچگاه بفكر مرگ و تدارك براى آن نيستند مانند بسيارى از ابناء زمان ما ولى اينان چنين خصيصهء براى خود مدعى نيستند بر خلاف يهود كه دار آخرت را خصيصه خود مىدانند و به اين وصف بفكر آن نيستند . ( سوم ) در سوره جمعه ميفرمايد قُلْ يا أَيُّهَا الَّذِينَ هادُوا إِنْ زَعَمْتُمْ أَنَّكُمْ أَوْلِياءُ لِلَّهِ مِنْ دُونِ النَّاسِ فَتَمَنَّوُا الْمَوْتَ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ آيا مفاد اين آيه مانند همين آيه مورد بحث است و يا متفاوت است . جواب : هر چند مغزاى هر دو آيه يكى است ولى متفرع بر دو مدعايى است كه يهود دارند ، يكى اينكه دار آخرت و سعادت و بهشت خصيصه بنى اسرائيل است اگر چه معصيت كار و مجرم و حتى اهل شرك و كفر باشند ، زيرا اينان نيز چند روزى بيش مسّ آتش نميكنند چنانچه مفاد آيه مورد بحث است و ديگر آنكه يهود اولياء خدا و دوستان و پسران او مىباشند چنانچه در آيه ديگر از آنها نقل شده نَحْنُ أَبْناءُ اللَّهِ وَ أَحِبَّاؤُهُ و در تورات رائج موقعى كه نسب خود را بآدم ميرسانند او را ابن اللَّه مىگويند و آيه سوره جمعه تمناى مرگ را متفرع بر اين مدعاى آنان نموده چه آنكه دوست مشتاق و آرزومند ملاقات دوست است و بمرگ بلقاى او نائل مىشود .